کنترل و صنعت 2

کنترل و اتوماسیون

کنترل و اتوماسیون یک صنعت نسبتا جدید و حتی یک واژه ی جدید در فرهنگ صنعتی ایران است و شاید بیش از بیست سال نیست که صنایع به کندی مجهز به اتوماسیون به مفهوم امروزی شده اند، در حالی که صنعت پیشرو و متحول اتوماسیون با بکارگیری سخت افزار و نرم افزار پیچیده به عنوان مغز و راهبر خطوط تولید و پروسه های صنعتی چنان افزایشی در دقت، کمیت و کیفیت تولید به همراه داشته است که اصولا اگر در زمانی نه چندان دور مدیران صنعتی با اکراه از خطوط تولید استفاده می کردند امروز، گریزی از انتخاب پیچیده ترین آنها ندارند.

در اتوماسیون فرآیند ها و خطوط تولیدی، وظایف متعددی بر عهده ی مجموعه سیستم کنترل گذاشته شده که البته با مرز بندی دقیق بین اجزای سیستم کنترل، تفکیک گردیده است و برای هر یک از سیستم های سخت افزاری و نرم افزاری، استانداردی در صنعت در نظر گرفته شده است. در پایین ترین سطح اتوماسیون، کنترل ها و سیستم های حفاظتی با گردآوری اطلاعات از سنسورها و هدایت عمل کننده ها راهبری بخش های متفاوت فرآیند را بر عهده دارند. نرم افزار و سخت افزار ارتباطی در شبکه های بین کنترل کننده ها، بخش های مختلف تولید را با یکدیگر هماهنگ می نمایند. در سطح بالاتر نظارت لازم بر روی خط، اعمال تغییرات در تولید و به طور کلی مدیریت تولید انجام می پذیرد.

در این مرحله از اتوماسیون سیستم های رابط انسان با ماشین [2] مدیریت قابل انعطاف را میسر می سازند. سیستم های HMI با PLC و سایر کنترلرهای سطح فرآیند در ارتباط تنگاتنگ قرار می گیرند. اطلاعات نسبتا خامی که از PLC و سایر کنترلرها دریافت می گردد در این قسمت پردازش می شود. سپس به شکل گزارش های قابل فهم، جداول، اطلاعات گرافیکی، منحنی و صدا، با اپراتور، مدیریت تولید و سایر بخش ها ارتباط برقرار می کند و از طرف دیگر همین نوع اطلاعات پیچیده را دریافت می نماید و به صورت قابل فهم برای کنترل های سطح فرآیند ارسال می کند.

PLC ها و شبکه های آن وظیفه ارتباط در سطح پایین با سنسورها و کنترل در سطح فرآیند و خط را انجام می دهند. در  سطح  بالاتر نظارتی که به آن اشاره شد، استفاده از سیستم HMI ضروری است .